www.kamilianie-gruzja.com

Podróż w nieznane

Niewątpliwie życie stwarza nam wiele niespodzianek. Jak nagła błyskawica na bezchmurnym, pogodnym niebie, myśl: "Trzeba jechać!" Muszę się spakować i wyruszyć do ziemi misyjnej, nie wiedząc, co mnie tam czeka, nie znając języka, kultury, miejsca.

Wyjazd łączył się z wieloma trudnościami, ale było warto. To tak jakbyś znalazł się w nowej realności życia, która zmienia twój sposób myślenia. Patrzysz na nią nowymi oczyma, rozumiesz ją nowym umysłem, twe serce poszerza się i obejmuje cały świat.

Na misyjnej ziemi

Mówi się, że Gruzja to najpiękniejszy kraj byłego Związku Radzieckiego. Gruzini są weseli, bardzo gościnni, towarzyscy. Szkoda, że ich język jest tak skomplikowany, dla mnie najtrudniejszy z wszystkich języków świata. Bardzo trudno jest spotykać się z ludźmi, których mowy nie rozumiesz. Tylko wielką miłością, spojrzeniem przepełnionym dobrocią, zrozumieniem i szacunkiem można nadrobić ten brak. Powoli zaczynam wyraźniej dostrzegać oblicze tego kraju: rodziny, samotność, trudności i cierpienia, kulturę. Nie trzeba się spieszyć, na dogłębne poznanie potrzebny jest czas.

W Kamiliańskim Ośrodku Zdrowia "Redemptor Hominis", który codziennie otwiera na oścież drzwi swych specjalistycznych gabinetów, spotykam ludzi uginających się pod krzyżem cierpień fizycznych, psychicznych, moralnych i duchowych. Niejednokrotnie więc w mym sercu rodzi się pytanie: "Dlaczego tak się dzieje?" Trudno naprawdę uwierzyć, ile może doświadczyć człowiek. To prawdziwa szkoła zrozumienia drugiej osoby, w której czeka na ciebie duchowa trampolina, byś odbijając się od niej mógł zobaczyć swoje życie w nowym świetle, by nauczyć się dawać i miłować WSZYSTKICH.

Wzruszam się, patrząc na staruszkę, która niesie na swych barkach trudności całego życia i tragiczne wojenne wspomnienia. Współczuję młodej kobiecie, zgarbionej od nadmiaru pracy, z delikatnymi oczyma, które szukają pomocy i zrozumienia. Pochylam się nad dzieckiem, z trudnością odnajdującym w pamięci ostatni uścisk tatusia, który wyjechał za chlebem do Rosji i już nigdy stamtąd nie powrócił, i ostatni pocałunek mamusi, której nowotwór w najbardziej nieoczekiwanym momencie odebrał życie.

To tylko niektóre historie osób, które na co dzień spotykam. Sytuacje rodzinne w domach, które odwiedziłam poruszyły mnie dogłębnie. Zdałam sobie sprawę, jak wiele jest osób sprawnych inaczej, porzuconych i zapomnianych przez wszystkich.

Potrzeb jest naprawdę bardzo wiele, a każda rodzina może opowiedzieć swą tragiczną historię. Samotna kobieta pozostawiona przez męża z małymi dziećmi, która rozpaczliwie poszukuje pracy, aby móc nakarmić dzieci. Rodzice, którzy codziennie muszą walczyć z chorobą dziecka, w wielu wypadkach zdani na lekarzy, którzy zapomnieli treść przysięgi Hipokratesa i nieustannie żądają pieniędzy i nic ich nie obchodzi, że po sprzedaniu talerzy i sztućców, mebli a wreszcie mieszkania, jedyną możliwością na zdobycie gotówki pozostało sprzedanie własnej krwi w punktach krwiodawstwa. Osoba w podeszłym wieku, która pozostawiona przez najbliższych i społeczeństwo, w zaciszu swego ubogiego mieszkania, oczekuje na śmierć wybawicielkę.

Codziennie staramy się dać odpowiedź na nieustanne prośby o pomoc. Na ile to możliwe poprzez pomoc materialna, ale także tę duchową. Wielu z mieszkańców Gruzji wraca w pamięci do "tych dobrych czasów" Związku Radzieckiego, kiedy wszystko było za darmo i o nic nie trzeba było się martwić. Te wspomnienia z przeszłości zmieszane z teraźniejszością, gdzie o wszystko trzeba walczyć, a i tak większość niezbędnych rzeczy brakuje, rodzi w sercach złość i frustracje. My Kamilianki pracujemy jako pielęgniarki, ale także z wielkim zatroskaniem staramy się, w miarę możliwości, walczyć z biedą, która prowadzi do wielu chorób.

Ze łzami w oczach patrzę na tych, którzy otrzymawszy produkty żywnościowe, pomimo mych protestów, z szacunkiem całują mą rękę, ponieważ to ona dała im pokarm.

Nasza misja pomaga ok. 200 rodzinom "związać koniec z końcem." Dajemy im makaron, ryż, kasze, olej, ubrania, mydło, w zależności od potrzeb. To, co możemy zaoferować, to bardzo mało, porównując z morzem potrzeb, ale dla nich to bardzo wiele.

Dzięki pomocy wielu osób z Polski, Włoch i innych stron świata, możemy chociaż trochę ulżyć w cierpieniu tej biednej grupie ludności.

Recepta na szczęście

Niech Pan Bóg błogosławi wszystkich Dobroczyńców i Misjonarzy za ich entuzjazm, hojność i wierność.

My siostry zakonne jesteśmy znane z dobrych przepisów kulinarnych, ja także na zakończenie tego artykułu, który może pozostawił Czytelników z uczuciem goryczy, ale także i współczucia, pragnę na osłodę zaproponować receptę na szczęście teraz i w wieczności.

Składniki:
- łyżka uśmiechu,
- łyżka nadziei,
- łyżka miłości,
- łyżka tolerancji,
- łyżka dobroci,
- łyżka cierpliwości,
- łyżka hojności.

Wystarczy połączyć składniki.

Życzę powodzenia i szczęścia.

S. Remigia Łucja