www.kamilianie-gruzja.com

Przybywszy do Gruzji, zajmowałem się pracą z ludźmi biednymi i potrzebującymi, którzy każdego dnia przychodzą do naszej polikliniki i, oprócz pomocy medycznej, proszą o podstawowe rzeczy a najczęściej o jedzenie. Państwo gruzińskie nie zapewnia obywatelom żadnej opieki. W kraju panuje potężne bezrobocie, alkoholizm niszczy rodziny, słowo "ubezpieczenie" nie istnieje. Leczenie jest płatne, po wezwaniu karetki pogotowia, pierwsze pytanie, jakie pada to: "Kto płaci... ?" Ludzie żyją z dnia na dzień, zajmując się przede wszystkim handlem na bazarach, sprzedają wyroby tureckie a czasami to, co zostało jeszcze w domu. W ten sposób zarabiają na swoje utrzymanie, bądź lekarstwa czy operacje. Odwiedzając rodziny proszące o pomoc, mogłem szybko zorientować się, kto naprawdę jej potrzebuje, a kto próbuje wyłudzić, gdyż zdarzają się i tacy. na obrzeżach centrum mieszkają ludzie w mieszkaniach, w których nie ma wody ani gazu, a jeżeli jest, nie ma z kolei pieniędzy, by za to zapłacić. Obraz nędzy i rozpaczy.

Obecnie zajmuję się pracą z niepełnosprawnymi. Odwiedzając potrzebujących w domach, spotkałem dużo takich ludzi. Niestety, trudno jest każdemu z nich poświęcić czas i cokolwiek zmienić w ich życiu, jeżeli przez kilkanaście lat byli odizolowani od społeczeństwa a zajmowali się jedynie oglądaniem telewizji - o ile była. Dlatego zrodziła się inicjatywa, by stworzyć dom dziennego pobytu dla tych osób, gdyż łatwiej jest ich przywieść w jedno miejsce, po to, by zobaczyli, że nie są sami. Dodatkową zaletą takiego ośrodka, jest to, ze można zorganizować zajęcia terapeutyczne. Rozpoczynając tę działalność, znalem już 6 osób na wózkach. Taki był początek. Dom został zarejestrowany oficjalnie jako Gabinet psychoterapeutyczny i jest częścią naszej polikliniki.

Obecnie uczęszcza do naszego gabinetu 25 dzieci podzielonych na 3 grupy: Pierwsza grupa to niepełnosprawni fizycznie w wieku 15-30 lat. Owszem są i starsi, ale zostali przyjęci z wynikającej sytuacji domowej i funkcjonują raczej jako ci, co pomagają drugim a nie pacjenci. Dla tej grupy zorganizowaliśmy zajęcia takie jak: indywidualny kurs komputerowy, wyszywanie, szydełkowanie, nauka krawiectwa oraz zajęcia praktyczne prowadzone pod kierownictwem asystentów psychoterapii, podczas których wykonują przeróżne rzeczy ze skrawków materiału, butelek, szyszek, plasteliny, itp. Prowadzone są spotkania z poezją, gry zręcznościowe, czy umysłowe. Raz w tygodniu grupa ta uczęszcza na spotkania młodzieżowe "Odnowy w Duchu Świętym" - którą założył o. Paweł Szczepanek. Kiedy z nimi rozmawiam, mówią, że są bardzo zadowoleni, ponieważ mogą wraz z innymi modlić się bez względu na wyznanie wiary czy narodowość. Większość bowiem z nich to Ormianie mieszkający w Gruzji i prawosławni. Dla nich jest to jedyny kontakt z nauką religii, ze Słowem Bożym i z Kościołem.

Dzieci z głębszym upośledzeniem umysłowym podzielone są na dwie grupy. Zajmują się nimi: psycholog, psychiatra oraz asystenci. Dla nich prowadzone są: muzykoterapia, zajęcia praktyczne, gry, zabawy oraz lekcje przyrody, jak również realizują one początkujący program szkolny, gdyż większość z nich jest analfabetami. Poprzez zabawę rozwijamy ich zdolności oraz umiejętności radzenia sobie z podstawowymi czynnościami: mycie się, ubieranie, itd. Bardzo mnie cieszy, że dzieci te odnajdują się w grupie, czynią postępy i zdobywają akceptacje drugich. Wcześniej odizolowani w swych domach, przebywający jedynie w towarzystwie rodziców, teraz mogą się rozwijać i z nową wiarą w siebie przenosić swoje zdolności do domów. Idąc dalej tym śladem, myślimy, by zorganizować dla nich coś więcej, niż spotkania rekreacyjno pedagogiczne. Dobrym rozwiązaniem byłyby konkretne warsztaty pracy. Okazuje się, że wśród naszych podopiecznych są ludzie naprawdę zdolni, którzy mogą wykorzystać swe talenty, przyczyniając się tym samym do funkcjonowania naszego domu. Utworzenie grup, które będą zajmowały się konkretnym zajęciem umożliwi przyjęcie kolejnych niepełnosprawnych. Podstawowym problemem jest miejsce, gdzie moglibyśmy się nadal rozwijać. Nasze seminarium nie jest bowiem przystosowane dla niepełnosprawnych, dotychczas zajęcia odbywają się na jednej dużej sali, pełniącej poprzednio funkcje sali konferencyjnej. Łazienki są małe i nie przystosowane dla wózków.

Prowadzone są rozmowy dotyczące budowy nowego centrum dla niepełnosprawnych - byłoby ono jednopoziomowe, bez barier dla wózków, z gabinetami przystosowanymi do formy wykonywanych zajęć. Myślę, że już dosyć jasno wiemy, co konkretnie chcemy robić i dać tym ludziom. Na pewno mogliby oni być docenieni w swoim życiu, poczuć się potrzebnymi społeczeństwu i drugiemu człowiekowi. Wybiegając już zupełnie w przyszłość trzeba by się zastanowić równocześnie, co z nimi będzie, gdy zostaną zupełnie sami oraz o otworzeniu dla nich domu. Większość z nich mieszka jedynie z mamą lub rodzicami w podeszłym wieku. Po śmierci jedynego opiekuna zostają bez żadnej opieki! Prawdopodobnie jedyna ich przyszłość to dom dziecka lub dom starców. A przecież są to ludzie młodzi, mający przed sobą przyszłość !!! Staramy się pomóc, by mogli na nowo poczuć się częścią społeczeństwa, nie bali się widoku ludzi i gapiów na ulicy, zapewnić ich, że tak samo, mimo że na wózkach, maja prawo do zwiedzenia muzeum czy wystawy, mają prawo popływać na łódce i poopalać się na słońcu!!!! I widzimy, że pomimo kilkunastu straconych lat odnajdują się, "rodząc się na nowo".

Jednak każda nasza inicjatywa wiąże się z ogromnymi kosztami. Robimy wszystko aby pozyskać jak najwięcej środków pieniężnych. Szukamy sponsorów i ludzi dobrej woli, którym nie będzie obojętny los i przyszłość naszych podopiecznych. Dlatego zwracamy się do Was z gorącym apelem o pomoc. Każda, nawet najmniejsza pomoc z Waszej strony jest dla nas bardzo ważna i drogocenna. Prosimy o pomoc finansową jak również prosimy o modlitwę.

br. Robert Kukułka
kamilianin